 |
| |
| Yamaha nomaden van Le Dakar 2006
|
 |
|
|
| Bedankt lieve mensen
|
Met een gemiddelde van ruim 500.000 kijkers per uitzending en een uiteindelijk totaal van bijna 8.000.000 in Nederland geeft Le Dakar aan dat ze in achtentwintig jaar is uitgegroeid tot één van de best bekeken evenementen op de TV.
Om dan nog maar niet te spreken van de Europese- en mondiale aandacht, die deze getallen ver overschrijden. En de wereldwijde geschreven pers is nauwelijks in getallen te bevatten.
Nee, Le Dakar is hot and cool tegelijk!
En dat hebben we als Yamaha Holland Team meegemaakt. Letterlijk in het brandende zand van Mali en figuurlijk als waardevolle speler in het totale concept.
Zoals we eerder schreven: Le Dakar is niet leuk. Le Dakar is gemeen, meedogenloos, onberekenbaar, onvoorspelbaar, uitputtend en mensonwaardig.
Allemaal termen die door de zandstormen worden overspoeld voor hen, die Le Dakar hebben meegemaakt. Voor hen is Le Dakar euforisch. Een evenement dat een ongekende indruk achterlaat en waarmee je langzaam samensmelt tot een nieuwe ‘ik’.
Het Yamaha Holland Team heeft nationaal, maar ook internationaal een geweldige indruk achtergelaten. Zowel in sportief opzicht (80% van de leden kwam in Dakar aan) als in organisatorisch opzicht.
Alle leden hebben, ieder in zijn of haar eigen verantwoordelijkheid, een topprestatie geleverd, die zich kan meten met andere sporten op het hoogst denkbare niveau.
Natuurlijk was dat niet de doelstelling van de deelnemers (sters) om aan Le Dakar deel te nemen. Voor hen was er maar één doel: Dakar halen …..en dan zo hoog mogelijk in de finale rangorde.
Daarvoor is veel geestelijke en fysieke energie nodig. Niet alleen tijdens de dagen dat de rally duurt, maar het hele voorafgaande jaar.
Daarvoor moet je je veel dingen ontzeggen en soms wel eens ‘minder vriendelijk’ overkomen. Het zij zo.
Zonder de steun van de directe omgeving of achterban is iedere potentiële deelnemer reddeloos verloren. Daarom is het goed om langs deze weg dat legioen van vrouwen, vriendinnen, kennissen, buurtjes, werkgevers, chefs, collegae, mentale en financiële ondersteuners, ooms, tantes, moeders, vaders, zoons, dochters, broers, zussen, neven, nichten, schoonmoeders en schoonvaders, personeel en al die anderen uitbundig te bedanken. Zij hebben het mede mogelijk gemaakt om een jongens- of meisjesdroom mogelijk te maken en de woestijn uit te dagen.
In het bijzonder bedanken de leden van het Yamaha Holland Team al deze mensen met toch wel een extra knipoogje naar Yamaha Motor Nederland bv, Huub Forschelen, die ook het komend jaar het sonore geluid van de Yamaha stemvork graag in de diverse rally’s hoort doorklinken.
|
|
|
| Over en sluiten
|
Waarde rallyvrienden,
Vandaag was de finish van de 28ste editie van Le Dakar. Een rally die voor het Yamaha Holland Team gedenkwaardig verlopen is. Niet alleen dankzij de fantastische resultaten, maar helaas ook door het tragische ongeval waar onze Smink assistentietruck gisteren bij betrokken was. Het had een groot feest moeten worden, maar het werd een binnenkomst met een dikke zwarte rand.
Dat neemt niet weg dat jullie ongetwijfeld graag willen weten wanneer de Yamaha-helden thuis komen. Voor een aantal teamleden is dit nog onduidelijk. Wel weten we dat Mirjam Pol morgenochtend naar huis vliegt, zodat ze morgenavond om 20.30 uur in haar woonplaats Borne gehuldigd kan worden.
Frans weet nog niet wanneer hij terug vliegt. Waarschijnlijk kan hij via zijn hoofdsponsor Gauloises huiswaarts keren, morgen of overmorgen.
Ook Marcel en Henk wachten nog op een plekje in een van de vliegtuigen naar Europa.
De overige teamleden zullen wachten op het moment dat ook Jos Smink zich weer bij de groep mag voegen. Teammanager Cor Termaat zal hem en Jaap van de Brandhoff (die vrijwillig bij Jos is gebleven) vannacht opzoeken. Hopelijk kunnen ze dan morgenochtend gedrieën terugkeren naar Dakar, om vervolgens met het gehele assistentieteam huiswaarts te keren.
Ongetwijfeld zullen de rijders in hun woonplaatsen nog worden gehuldigd of op andere wijze in het zonnetje worden gezet. Hoe, waar en wanneer is nu nog niet bekend. We adviseren jullie dan ook om hiervoor de lokale media en de persoonlijke websites van de rijders in de gaten te houden.
Tot zover onze berichtgeving uit de woestijn. We hopen dat jullie, net als wij, toch 14 mooie dagen hebben beleefd in de zwaarste rally van de wereld: Le Dakar.
Bedankt voor de support en wie weet tot een volgende keer! |
|
|
| Een prestatie om mee thuis te komen
|
Speculaties zijn er vooraf genoeg geweest. Alle insiders hadden vooraf wel een mening en onderbouwden die met de nodige argumenten. Zo zou de 8e plaats van Henk in 2000 een uitschieter zijn geweest. Frans zou dan wel leuk op het achterwiel kunnen rijden, maar zijn prestatie van afgelopen jaar was een misverstand. Marcel was wel een goede motorcrosser en nog betere Super Moto-coureur, maar de woestijn was wel wat anders. Dirk Jan had een grote mond, maar een omgekeerd evenredig hartje. Zoiets hoort niet bij Le Dakar. En wat Mirjam nu in Le Dakar moet? Met haar opleiding kon ze beter zakdoekje leggen geven aan groep één.
Al deze argumenten werden bijeen verzameld door de betweters en lieden, die ooit misschien overwogen hadden, als ze beter in conditie waren, zich in te schrijven voor Le Dakar. Maar dan moesten anderen de deelname wel sponsoren. Kortom, door lieden waarvan het enige bewegingspatroon bestaat uit het kantelen van het bierglas en de routinematige handeling van het ontsealen van een pakje sigaretten.
Dit alles werd gelogenstraft door de vier overgebleven leden van het Yamaha Holland Team: Frans Verhoeven, Henk Knuiman, Marcel van Drunen en Mirjam Pol. Zij hebben de Dakar-wetten getart door niet toe te geven aan de historisch gevormde cijfers van het uitvallen. Deze hebben de afgelopen jaren een gemiddelde gehaald van zo’n 70 tot 80%.
Dit in tegenstelling tot de score, die zojuist werd gehaald. Van de aanvankelijk vijf leden kwamen er vier(!) in Dakar aan. En dat is niet anders dan opnieuw een score van 80%, maar dan wel van het aankomen.
Gedurende 15 dagen hebben de finishers gevochten, gehuild, geploeterd, nachtelijk afgezien en alle anders zaken, die niet bij het menselijk functioneren horen, om uiteindelijk op deze zonnige dag op de 14e januari 2006 als ware helden het prachtige terrein van hotel Le Meridien op te rijden. Honderden fans staan daar te wachten en tientallen TV reporters, journalisten en radiomensen doen er wereldwijd verslag van.
De einduitslag van de voorlaatste etappe naar Dakar is inmiddels bekend bij het perscentrum en op de uitslagenlijst prijkt de naam van Frans Verhoeven erg hoog. Een vijfde plaats is zijn tot nu toe beste klassering. Door dit visitekaartje af te geven bewijst hij in één klap tot de beteren in de internationale rallywereld te behoren. Goed voor hem en goed voor de toekomst van Frans.
“Vandaag zat ik lekker in mijn ritme. Dat is ook wel te zien aan de uitslag. Ik heb voortdurend een robbetje gevochten met de grote mannen en als de rally een paar dagen langer had geduurd, had er misschien meer ingezeten. Maar dat is ‘als dit, als dat',” vertelt Frans direct na aankomst aan de schrijfgrage journalisten. Ook Allard Kalff heeft er lucht van gekregen dat Frans uitzonderlijk heeft gepresteerd en duwt hem meteen de microfoon onder de neus. Alom bewondering en respect voor deze 38-jarige Tilburgenaar.
Henk zat er vandaag ook goed bij. Regelmatig reed hij met Frans op en het is dan ook niet verwonderlijk dat er tussen beide leden van het Yamaha Holland Team maar ruim twee minuten zaten. Allen Blais uit de VS had zich tussen beide Hollanders weten te nestelen. Een 7e plaats voor Henk dus en een 12e in het overall klassement.
“Natuurlijk heb ik op safe gereden, want de minuten kon ik toch niet meer goed maken. De hele dag scherp blijven en niet te veel denken aan dat prachtige roze meer van morgen. Dat zien we morgen wel weer,” lacht een tevreden Henk jr naar Henk Knuiman sr, die ondanks een gloednieuwe knie toch voor zijn zoon naar Dakar was afgereid.
De eerste Dakar van Marcel van Drunen is wat moeilijk op gang gekomen, maar uiteindelijk toch in alle vreugde geëindigd. Met een 41e plaats vandaag en een 44e allover is het voor de Eindhovenaar een prachtig resultaat. “Zelf ben ik best een beetje tevreden over mezelf. Maar iemand die Dakar wil gaan rijden, weet niet voor de helft waaraan hij begint. Ik denk zeker te weten dat ik een tweede keer niet opnieuw aan het grote laatste avontuur ga beginnen. Maar ik heb ook geleerd dat je nooit nooit moet zeggen," aldus een zienderogen vermoeide Marcel.
En dan Mirjam. Dat is een verhaal apart. Om 20.15 uur kwam ze gisteravond binnen en vanochtend om 00.30 uur ging ze in haar slaapzakje. Vanochtend vroeg had ze een koude start en kwam moeilijk op gang. Net alsof ze voelde dat ’t haar zege-etappe ging worden. Dat was ook het geval, want rond de klok van vijven was het zo ver: Mirjam kwam binnen, ogenschijnlijk fit, maar wel getekend door 14 zware en lange dagen, maar korte slapeloze nachten. Als muggen op het licht kwamen de TV ploegen op haar af. De camera’s ratelden en de journalisten schreven hun vingers krom.
De grote verrassing was het feit dat haar moeder Ine Pol naar Dakar was gereisd om haar dochter een dikke smakkerd te geven. Daar had ze vooraf al een beetje van gedroomd.
Morgen staan ze in de Telegraaf, dat is zeker. En dat is natuurlijk niet voor niks. De 22-jarige Mirjam heeft vandaag, 14 januari 2006, Nederlandse motorhistorie geschreven.
Niet alleen is zij de eerste Nederlandse vrouw die op een motor deelneemt aan Le Dakar, maar ze heeft de zwaarste rally ter wereld ook nog een uitgereden. Op dit moment realiseert zij zich het maar nauwelijks, maar de komende maanden zal het tot haar doordringen, dat deze bijzondere prestatie –voorlopig althans – niet geëvenaard zal gaan worden.
Uitslagen van het team:
Henk Knuiman - 12e plaats en beste Nederlander
Frans Verhoeven - 26ste plaats
Marcel van Drunen - 44ste plaats
Mirjam Pol - 80ste plaats en 2e in het damesklassement
Domper op de feestvreugde
We realiseren ons dat bovenstaande een wat vlakke weergave is van het uitbundig enthousiasme, dat eraf had moeten spatten. Helaas ontbreekt ons daartoe de aanleiding omdat de Smink assistentietruck op de lange uitstekende weg naar Dakar betrokken is geraakt bij een zeer ernstig ongeval, waarbij één dode was te betreuren. De truck is inmiddels onderweg naar de finish, maar Jos moet vannacht blijven om formaliteiten af te wikkelen. Onze jongens zijn aangeslagen, maar gelukkig ongedeerd.
Gezien deze schokkende gebeurtenissen treft u pas vandaag de berichtgeving van gisteren aan. Onze excuses hiervoor. |
|
|
| Wij doen ons best
|
Morgenochtend vertrekt het persvliegtuig naar Dakar. Daar is geen press-centre ingericht en we moeten daarom maar afwachten of we u zorgvuldig kunnen berichten. U kunt erop rekenen, dat we al het mogelijke doen om u te informeren. Mocht dat niet kunnen, verzuim dat niet naar de uitzendingen van RTL7 te kijken. Zij zitten echt bovenop het nieuws hier en brengen dat met de snelheid van het licht bij u in de huiskamer.
|
|
|
| LAATSTE NIEUWS!!!
|
Het kan nog net. Jaap rent zojuist het perscentrum binnen met de mededeling dat Mirjam in het bivak is aangekomen! Niks mis met ’r en even laconiek als de voorgaande 12 dagen. Wel weer een zware dag achter de rug, maar het lijf kan het aan. Nu morgen de voorlaatste etappe. Maar... eerst lekker slapen en morgen weer fit (?) op.
|
|
|
| Mirjam sluit opnieuw alle hekken
|
We weten dat ze binnen is en dat ze een 80e plaats in het algemeen klassement opeist. Toch zullen we hier nog even moeten wachten, want over de laatste 212 kilometer zal ze ongeveer drie tot vier uur doen.
Morgens hopen we u opnieuw te vertellen wat ze heeft meegemaakt en wat haar plannen voor de 14e januari zijn.
|
|
|
| Frans opnieuw in de top twintig
|
We zeiden het al: vrijdag de 13e is voor velen geen geluksdag. Ook niet voor Frans. Voor het eerst tijdens deze rally komt hij ten val. Niet ernstig, maar de reeds gehavende beschermplaat wordt nogmaals met een goede afloop getest. Ook aan de rechter handbescherming is duidelijk te zien dat het niet pais en vree is geweest onderweg.
”De Michelin achterband is nauwelijks van een wegband te onderscheiden. Er zit geen nop meer op. Bovendien is de velg op vele plekken behoorlijk ingedeukt en is de wang van de band volkomen aan gort,” wijst Frans aan.
De Franse monteur Bou Bou tapt bijna evenveel olie af als er gisteravond is ingedaan. “De motor heeft nauwelijks olie verbruikt. Bovendien ziet ze er heel zuiver uit en dat betekent dat het spul goed zijn werk heeft gedaan. Ik zal het broodnodige onderhoud verrichten en dan moet Frans hem morgen maar naar Dakar brengen,” vertelt hij in een mengeling van Frans en Engels.
Frans oogt heel fit en gaat altijd direct na binnenkomst in een voortdurend terugkerend ritueel: praten met Bou Bou, een Extran drinken, de pers te woord staan, kleding uit, even uitdampen, T-shirt aan en korte broek, nog even met Bou Bou praten en evalueren met één van de andere rijders en pas daarna het roadbook voor de volgende dag gereedmaken.
Door z’n ferme rijden kruipt Frans opnieuw twee plaatsjes op naar een 28e plaats overall. Morgen zal hij 11 minuten goed moeten maken op Extance en hij mag 34 minuten verliezen op Pain uit Frankrijk, die achter hem staat.
Als Frans morgen een goede balans tussen lichaam, geest en machine kan vinden, dan schijnt een plaats ronde de 25 een haalbare aan het roze meer.
|
|
|
| On board bij Henk
|
Vanochtend vroeg duurde het aankleden van Henk langer dan normaal. Voor de tweede maal in deze Dakar kreeg hij de on board camera mee.
Dat is niet een Kamera Express, want dat is de hoofdsponsor van Henk, maar een op zijn helm geplakt minicameraatje, dat vooruit kijkt en een cameraatje in zijn dashboard, dat Henk in beeld houdt. Op zich prachtig en de techniek staat voor niets. Toch ging het de eerste keer mis, maar vandaag zou het gaan lukken. We wachten af en ongetwijfeld zult u de beelden eerder zien dan wij. Naast de vele voordelen biedt het dragen van de camera ook het nadeel met zich mee, dat een extra tas om het middel van Henk bevestigd moet worden. Maar of je nu 15 kilo meedraagt of 20, wat maakt het uit?
Henk heeft de etappe van vandaag als zeer mooi beleefd. Weliswaar een heftige dag, maar morgen staat er – volgens Henk – nog zo één te gebeuren. “Lichamelijk ben ik moe, maar tussen mijn oren niet. Het voordeel daarvan is dat ik nu lekker kan gaan uitrusten en morgenochtend weer fit aan de start sta. Perry, één van de monteurs, werkt aan mijn motor en in hem heb ik alle vertrouwen. Morgen worden de kaarten definitief geschud en ik moet realistisch zijn. Het zal moeilijk worden om mijn 13e plaats te verbeteren. Ik zou namelijk een halfuur goed moeten maken op Vinters uit Letland. Ik zal daarom verdedigend moeten rijden, want Algay uit Frankrijk en Czachor uit Polen zitten maar enkele minuten achter mij,” vertelt Henk zichtbaar ontladen
|
|
|
| Marcel Mol
|
“Sta ik helemaal zonder benzine in die hitte in dit verschrikkelijke land. Beide tanks lekken nu een beetje en de reparatie van Loctite is niet afdoende geweest. Maar het lekken is in ieder geval genoeg om mij zonder te laten staan,” is een eerste reactie van Marcel, die binnenkomt alsof hij met een Bengaalse panter heeft gevochten. Ook zijn kompas heeft het laten afweten en op sommige stukken van de mooie route zong de Yamaha zijn eigen ritme, zonder direct te luisteren naar de rechterhand van Marcel. Een stoffig filter (hoe zou dat hier in Senegal nu kunnen?) is wellicht de oorzaak van het probleem, dat vanavond door de monteurs zal worden opgelost. “Ik heb benzine gekregen van een ander. We hebben dat overgegoten in een plastic flesje, maar daarin zat nog wat water. Ik heb dus een stukje op mengsmering gereden,” voegt hij toe. “In de dorpjes heb ik nog wel eens de gewoonte om op het achterwiel te rijden. Dat vindt de bevolking aardig. Op één of andere manier ben ik de benzinedop van mijn rechter tank kwijtgeraakt. Ook daaruit ben ik benzine verloren, maar dat is normaal.” Inmiddels komt Henk er ook even bij staan en noemt Marcel prijzend ‘king of the hills’.
Marcel ratelt verder: ”Ik heb vandaag goed genavigeerd. Het was zelfs zo dat de goede rijders met me mee kwamen. Het was een moeilijk parcours met smalle paadjes en veel stijgende en dalende smalle weggetjes. Als je je hier één keer vergist ben je voor altijd een mol.”
Met zijn 29e plaats van vandaag kruipt Marcel naar een 46e plaats in het algemeen klassement. Een meer dan voortreffelijke prestatie voor een crosser en Super Moto-rijder, die zijn eerste Dakar rijdt. Chapeau!
|
|
|
| Assistentie rustdag
|
Gisteren mocht de Smink truck geen assistentie leveren en was men verplicht om door te rijden naar Tambacounda. Na een rit van zo’n 800 kilometer en het ongemak van kapotte schokbrekers kwam de truck om 22.00 uur aan, terwijl de Pajero er anderhalf uur korter over had gedaan. Na een provisorische barbecue gisteravond, was het vanochtend uitslapen geblazen. Degenen die de meeste slaap hadden gemist, mochten het langst blijven liggen. Ewout en Perry dus. Na het ontbijt claimden beiden een massage en achtereenvolgens werden ze met een matje op de biertafel onder handen genomen. Als uit de stof herrezen begonnen ze daarna aan hun dag.
Straks is er werk aan de winkel, want volgens de eerste berichten is er naast het onderhoud nogal wat schade te repareren. Jos heeft zich bezig gehouden met het schoonblazen van de truck en Peter 2 heeft de banden, die zich nog op het dak bevonden, geïnventariseerd en daarna gesorteerd. Zinvol werk, want we moeten ‘netjes’ in Dakar aankomen.
|
|
|
| Dakar maakt zich op
|
Vanaf morgen is Dakar het kloppende hart van de rally. Uit alle streken van Europa worden boordevolle vliegtuigen verwacht met familie, kennissen en rallyenthousiasten, die hun favorieten willen verwelkomen. Voor de leden van het Yamaha Holland Team zijn er tenminste 15 kamers gereserveerd en het zal erop neerkomen dat het oude Hollandse principe om vier mensen op een tweepersoonskamer te laten slapen, zal worden toegepast. Dat nemen de Dakarrnomaden op de koop toe, als er maar een mogelijkheid is om languit onder een goedwerkende douche te staan en tientallen liters fris water langs het vervuilde lijf te laten stromen. Om dat te kunnen proeven moet nog ‘even‘ van Tambacounda naar Dakar worden gereden over een etappe van 634 km met een proef van 254 km.
Het rondje om het meer, Lac Rose, is slechts een formaliteit. Ofschoon deze finale toch nog 110 kilometer lang is en er van alles kan gebeuren. Dat hebben we twee jaar geleden gezien, toen Yamaha rijder Fretigné een compleet handstandje maakte en op een haar na de finish niet haalde.
|
|
|
| De 27e of de 28e?
|
Gisteren meldden we u dat de organisatie en de bevolking in Guinee nogal enthousiast was. Misschien zelfs een beetje te overenthousiast. Bij de entree naar het bivak hing een groot bord dat Guinee een ieder hartelijk welkom heette op deze 27e editie van Le Dakar. Laat het nou de 28e zijn. Misschien dat ze een jaartje hebben zitten slapen?
|
|
|
| De karavaan trekt voort
|
Vandaag is het vrijdag de dertiende. Dat belooft niet veel goeds voor wie bijgelovig is. Dat is zeker het geval gebleken voor mevrouw Puy met nummer dertig. Tot vanochtend stond zij eerste in het vrouwenklassement, maar ze brak haar been bij kilometerplaat dertig. Voor Mirjam betekent dit voorval dat ze een plaatsje in het damesklassement opschuift en in de tweede plaats achter Patsy Quick inneemt. Niet onverdienstelijk voor iemand die voor het eerst aan Le Dakar deelneemt.
Mirjam kwam gisteravond wat later binnen. Rond de klok van tienen passeerde zij in het donker de duizenden toeschouwers bij de finish in Labe. Haar motor moest daarna bij het vliegtuig van Elf gezet worden, die alle kistjes van bivak naar bivak brengt.
Bij het binnenrijden was het al duidelijk: de kuip werd volledig bijeen gehouden door duc-tape en van de sponsors was weinig meer te zien.
“Verdikkie, ik ben stevig gevallen, maar heb zelf geen narigheid. Op het tweede gedeelte van de proef wilde ik een quad (een vierwielige motor met dikke banden) inhalen. Toen ik naast zijn linker achterwiel zat, maakte de man een zwieper naar links en pats, daar lag Mirjam. Letterlijk in het stof, want ik ben direct buiten de piste gaan staan en heb even gewacht tot het stof was opgetrokken, omdat ik geen zin had om overreden te worden door een auto of truck. Daarna heb ik de Yamaha opgeraapt en de schade in ogenschouw genomen. Gelukkig had ik veel duc-tape bij me en dan blijkt een dergelijke rol een ware uitkomst te zijn. Vandaag heb ik geen assistentie, maar ik zal proberen hem morgen naar Tambacounda te rijden. Daar is dokter Ewout en die zal de kuip verder verbinden.”
Na een lange nachtrust van een uur of zes op de startbaan naast de Yamaha, moet Mirjam in het nachtelijke uur vertrekken. Even heeft ze een natte lap door haar gezicht gehaald en dat is het enige toilet dat er vanochtend in zit. De afstand is totaal 567 kilometer met een proef van 348 kilometer. Het is heet, bloedheet en de hoogte die vandaag bereikt zal worden is 1000 meter.
De karavaan is uitgemergeld en is toe aan rust, definitieve rust. Juist nu is het oppassen geblazen. Met Dakar in zicht en de moeheid in de ledematen, achterstallige slaap en pijn in alle delen van het lijf, gluurt het gevaar als nooit tevoren.
In de bivakken zien we mensen lopen als in een film die vertraagd wordt afgedraaid, men spreekt langzamer en de lontjes zijn in sommige teams wel heel kort aan het worden.
Vandaag is in de proef een jongetje van 10 jaar overreden door één van de auto’s van het team uit Riga. Opnieuw een domper op Le Dakar, ofschoon de afwikkeling van een dergelijk gebeuren door de organisatie meer dan perfect is te noemen. Wat er ook gebeurt, één wet is dominant: de karavaan trekt voort.
|
|
|
| Last but not least
|
Ook Mirjam heeft de proef van vandaag doorstaan. Op het moment dat we dit schrijven is ze nog niet in het bivak aangekomen, maar ongetwijfeld zal dat binnen enkele uren gebeuren. Ze zal dan de nodige verhalen meebrengen, die we u morgen hopen mee te delen. In ieder geval is duidelijk dat ze vandaag als 88e is geëindigd en in het algemeen klassement een 81e positie inneemt.
Deskundigen, en dat zijn alle mensen, die nog nooit een Dakar hebben gezien of hebben meegemaakt, zeggen dat morgen de etappe naar Tamabacounda bepalend wordt of ze haar eerste Dakar succesvol zal afronden. We houden de vingers gekruist.
|
|
|
| Marcel, topper in bekeuringen
|
Onder het roadbook van Marcel juist bij de luchtinlaat prijkt een gekleurd fotootje van een allerliefst meisje. Ze is de hele rally al meegereden en heeft papa voordurend aangekeken. In goede en in slechtere perioden. Ze is 4 jaartjes jong en luister naar de naam Shardé.
Marcel kijkt niet alleen naar dat plaatje, maar ook naar het draaiende roadbook. Ofschoon dat niet z’n sterkste kant is. “Als ik dan kijk naar Frans en Henk, die kijken voor zich uit en overzien enkele plaatjes. Ik ben verplicht om ieder plaatje afzonderlijk te bekijken. Daarentegen beviel het eerste gedeelte van de proef me wel. Daar lag nogal wat gravel en mijn Super Motard ervaring kwam me goed van pas. Iedere keer kon ik lekker in komen schuiven. Op enig moment ligt mevrouw Puy uit Frankrijk op de grond en je weet, als goed gentleman stop ik en heb haar motor op de wielen gezet. Daarbij schiet het me toch in mijn teen! Beetje vreemd, maar in Dakar is alles mogelijk. Bij het door het water rijden zei een vent dat ik ‘hierin’ moest. Na een paar meter merkte ik het al. Ineens herinnerde ik het me niet op aanwijzingen van onbekenden in te gaan. Die willen alleen maar sensatie. Ik kon nog net omkeren. De zak! Ik heb ook weer een lekke tank, maar er sijpelt weinig benzine uit en bovendien ben ik de benzinedop van mijn rechter achtertank kwijt. Maar het allerberoerdste vind ik dat ik 13 (!) bekeuringen in één plaats heb gehad. Ik snap niet hoe dat kan.”
|
|
|
| Steady Henk
|
Eigenlijk zie je het al ’s ochtends als Henk van start gaat: vandaag gaat het een plek worden tussen 10 en 20. Een goed Hollands principe is dan het midden te kiezen. En in het geval van Henk zou je vandaag opnieuw gelijk gehad hebben. Een 15e plaats werd zijn deel en hij consolideert daarmee zijn 15e plaats in het algemeen klassement.
“Man, wat een mooie rit. Al driehonderd kilometer moest ik faxen (een vakterm onderling voor de grote boodschap), maar ik had er geen gelegenheid toe. Overal enthousiaste mensen. En zeker hier bij de finish.
In het begin heb ik veel last van stof gehad. Ik moest er een stuk of vijf, zes inhalen, maar toen kon ik ook vrijbaan gaan. De laatste 150 kilometer op de proef kon ik voluit gaan, maar dan zijn de grotere inhouden me te machtig. Bovendien probeer ik mijn blauwe kameel wat te sparen, want ik wil eigenlijk op safe naar Dakar.
Wat een schitterende natuur. Ja, daar heb ik ook nog oog voor gehad. Meer dan 300% (Henk drukt veel van zijn waardering in procenten uit).”
Terwijl Henk een nieuw Twin Air filter zet, ontdekt hij een wesp in de filterbak die de proef maar nauwelijks heeft overleefd en zeker het bivak niet haalt. “He Marcel, je moet nu wel wat doen, nu het nog licht is. Straks wordt het donker en dan is het een stuk moeilijker,” doceert Henk aan maatje Marcel.
Onderwijl heeft zich een blonde Nederlandse dame als toeschouwer gemeld bij de activiteiten van Henk. Ze luistert naar de naam Agnes Hermes (de god van de handel) en Henk vraagt heel ‘brutaal’: “Woont u hier in de omgeving?”. Het antwoord is bevestigend. “Dan kan ik me zeker wel even bij u douchen?” Het antwoord luidt opnieuw bevestigend.
|
|
|
| Frans opnieuw beste Nederlander
|
Opeens opende de rijen zich van het publiek en kwam daar onze Gauloises-man met de gele Boval helm op te voorschijn. Even nog dachten we dat hij publiek zou trakteren op een wheely, maar die bleef uit. Dakar wacht en daar mogen wat risico’s genomen worden. ”Ik heb lekker en behoudend gereden. Niets geforceerd, want ik wil dat de Yamaha mij naar Dakar brengt. Als je om je heen kijkt, zien de motoren er niet meer uit. Ze hebben een zwaar leven achter de rug en alleen kwaliteit overleeft. Wij dus ook. Kijk maar, we zitten nog met vier Yamaha’s in de race en Dirk Jan is met fysieke problemen uitgevallen. Het kan nu bijna niet meer dat je zonder kleerscheuren in het bivak aankomt. Op enig moment raakte mijn rechtertank los en ik heb hem provisorisch opgehangen. Even later bleek dat niet voldoende en heb ik het resoluut aangepakt. Ik heb er een spanband omheen getrokken en dat bleek afdoende. Opnieuw heb ik een deukje in mijn uitlaatpijp gesprongen, maar dat heeft geen consequenties voor morgen. Eigenlijk hoef ik alleen maar nieuwe filters te plaatsen en nieuwe wielen uit het vliegtuig te monteren. Morgen nog naar Tamabacounda en dan rijden we daarna Dakar binnen.”
Frans klimt langzaam in het klassement naar een 30e plaats.
|
|
|
| Wat een gastvrij land: Guinee
|
Naar mate de dag vordert dringen zich meer mensen op rond het vliegveld. Niet vervelend, maar wel enthousiast en nieuwsgierig. In Nederland zouden we dranghekken plaatsen, zodat mensen precies weten tot waar ze mogen staan. In Guinee niet. Daar trekt men een blik of wat jonge jongens in zwarte overal open, plaatst een baret op de zwarte koppen en rust ze uit met een indrukwekkende gummipit. Dat wil zeggen, enkelen van het stel, want er zijn niet genoeg pitten voorhanden. Deze jongens gaan op eigen houtje lijnen bepalen tot waar mensen mogen staan. De ene zwarte jongeling vindt tot de rand van de weg, de ander tot 50 cm verder. Die laatste leent dan een pit van een collega en begint op de voeten of enkels te slaan. Als een wave deint de menigte (want rijen van 20 of meer mensen dik vormden geen uitzondering) terug als rollebollend over diegene, die in de tweede of derde rij staat. Iedereen van de zwarte mannen is de baas en roepen om de beurten hard of harder. De menigte is zo enthousiast dat ze lachend naar de mannen zien en de tik met een brede lach op het gezicht ondergaan. Alles gebeurt in goede harmonie en dit optreden is kennelijk normaal, want niemand reageert heel vervelend.
De zaak is een aantal minuten redelijk onder controle, totdat meerderen zich ermee gaan bemoeien en binnen de kortste keren is het weer een puinhoop. Tot het moment dat de eerste motorrijders binnenkomen. Als ware woestijnhelden wordt onder luid geklap (en dat klinkt behoorlijk door als duizenden dat doen) de laatste 500 meter afgelegd. Wat een enthousiasme en wat een vrolijkheid. Een van de deelnemers hoorde we bij binnenkomst het volgende zeggen: “Ik heb me driehonderd kilometer de koningin gevoeld. Overal stonden drommen mensen langs de weg. Ik heb op het zadel gestaan, ben in Amazonezit op de buddyseat gaan zitten en hoorde overal gejuich. Man, het kippenvel kwam bijna door mijn pak.”
|
|
|
| Mirjam’s ware verhaal
|
Gisteren konden wij u niet ‘uit de mond van Mirjam’ vertellen wat er precies aan de hand is geweest. Nu wel, want kort voor het slapen gaan vertelde ze als volgt:
“Na zo’n 30 kilometer begon ik het al te voelen. De motor deed raar. Ik wist niet wat het was, maar op enig moment kon ik helemaal niet meer vooruitkomen. Ik dacht: Mirjam, je kop erbij houden en niet zenuwachtig worden. Achter me zitten vast wel monteurs of anderen met enig technisch inzicht. Ik ben rustig afgestapt en heb de eerste beste rijder aangehouden. Dat bleek Patsy Quick te zijn. Ook een vrouw en die vertelde me dat ze de rally alleen maar reed en geen verstand van de techniek had. De tweede, die ik staande hield was – je gelooft het niet – ook een vrouw. Ik heb maar wat gelachen. Zouden er dan alleen maar vrouwen meedoen? Uiteindelijk ben ik bij een heli gekomen en daar wist men mij te vertellen dat het wellicht in de koppeling zat. De platen zouden misschien wel verbrand zijn. De man legde me uit dat ik bij aanhouden van de klacht het deksel eraf moest halen en één koppelingsplaat moest breken en er dubbel tussenleggen. Het leek me een onwaarschijnlijk verhaal, dat ik besloot voorlopig even uit te stellen.
Kort daarna ontmoette ik een groepje toeristen in 4x4 auto’s. De eerste vertelde me dat in de derde auto een monteur zat. Dat klopte, want hij stapte direct uit en wist meteen wat er aan de hand was. De dag ervoor had ik veel duinen gereden en dan wordt de koppeling extreem belast. ’s Avonds als je dan in het bivak komt staat de koppelingskabel erg strak en eigenlijk had ik die ’s ochtends wat losser moeten zetten. Ik hoopte maar dat ik de koppeling niet overbelast had, want een totale reparatie zit niet in mijn favorietenpakket.”
|
|
|
| Opnieuw Guinee
|
Opnieuw wordt Guinee, sinds 1996, door de Dakar karavaan aangedaan. Weliswaar bestaat de karavaan slechts uit de deelnemers, want de assistentie met volledige aanhang is doorgedirigeerd naar Tambacounda.
Op het vliegveld van Lambe is het een relatieve drukte. Honderden mensen hebben zich opgesteld rond de parkeerplaats van de vliegtuigen en worden door militairen op afstand gehouden alsof ze voornemens zouden zijn de zilveren vogels te kapen en de passagiers te gijzelen.
Uitbundig is de tevredenheid tot uitdrukking gebracht op een groot welkomstdoek waarop de tekst staat geschreven: TOTAL souhaite un bon retour en Guinee an Dakar 2006.
Daarachter allemaal lachende zwarte gezichten met parelwitte tanden. Als je dat ziet, zou een doek in het geheel niet nodig zijn geweest.
|
|
|
| Yamaha sterk vertegenwoordigd
|
Hoe gemakkelijk is het niet om in de grote bivakken over efficiënt en snel transport te kunnen beschikken. Naast deze twee eigenschappen moet het transportmiddel ook nog klein zijn om van bivak naar bivak te transporteren. De organisatie heeft een vijftal 50cc Yamaha’s aangeschaft (of ter beschikking gesteld gekregen) en voorzien van opeenvolgende nummers worden ze ingezet. Zo bijvoorbeeld gaat de batsman (de man met de staven of tafeltennisbadjes voor de vliegtuigen) op zo’n kleine Yamaha. Een heel koddig gezicht: zo’n grote Antonov ‘op sleeptouw’ van de batsman op motor
|
|
|
| Mirjam in het bivak
|
Terwijl we ons in het perscentrum druk maken bereikt ons het bericht dat Mirjam ook binnen is. Weliswaar heeft ze problemen gehad met haar koppeling, maar heeft de aloude damestruc toegepast door hulpeloos in de woestijn te gaan staan en een auto aan te houden met een monteur. Deze schijnt het mankement gerepareerd te hebben en kan ze vroeg in de ochtend morgen gaan vertrekken voor de Marathon etappe.
Morgen zullen we meer melden over Mirjam. Voorlopig zitten er nog vier mensen van het Yamaha Holland Team in de race.
|
|
|
| Frans luncht op twee wielen
|
| “Vandaag heb in alle rust op de motor geluncht. Met een ty-rap (bijna niemand weet hoe je het op de goede manier moet schrijven) heb ik het gas vastgezet op 97 kilometer per uur en ben rustig onderuit gaan zitten. Beide handen los van het stuur, want op de vlakte bij die snelheid is de Yamaha uiterst stabiel. Als je wilt gaan verzitten heb je een prachtig handvat bovenop de tank bij de luchtinlaat. Het dopje van het flesje water dat ik in mijn achterzak had, heb ik onder mijn bovenbeen geklemd. Zo heb ik lekker wat Franse worstjes zitten eten. Tussen door wat zoute pinda’s uit het lunchpakketje. Even later een Bifi-worstje, een nougatreepje en drie muesli repen.”, en dat alles op het vlakkke zand bij een snelheid, die je in Nederland normaal op een vierbaansweg rijdt. |
|
|
| Marcel idem
|
Alsof de duvel ermee heeft gespeeld komt ook Marcel met een lekkende tank binnen. “Navigeren is mijn sterkste kant niet. Ik ben een kilometer of vier fout gereden en heb bovendien nog twee bekeuringen opgelopen. Eén voor 53 kilometer en een ander voor 55 kilometer. Bovendien heb ik één waypoint gemist. Ik kan mezelf het beste omschrijven als een loodsmannetje. Als een snelle rijder mij inhaalt kies ik er voor om in het tof te rijden. Dat gedoe met dat roadbook zint me helemaal niet. Ik voel dat ik Dakar kan halen en ook nog op een acceptabele plaats, want vandaag ben ik 37e geworden en sta maar 20 uur op de nummer één van het klassement achter. Tegen morgen zie ik wel weer op, want dat is een trick-trial etappe en dat ligt Frans beter dan Marcel”, mijmert Marcel liggend in zijn tent, terwijl hij het roadbook van morgen al klaarmaakt met aanduidingen.
Ewout, die even bij ERTF heeft nagetrokken hoe het kon dat Marcel een waypoint heeft gemist, vertelt: “Je hebt het punt tot op 50 meter gemist. Je moet in een denkbeeldige cirkel van 90 meter doorsnede komen en je bent er tot op 140 meter geweest. Triest, maar waar. De wetten in de woestijn zijn bikkelhard.
|
|
|
| Henk idem
|
In navolging van Frans komt ook Henk binnen met een lekke tank. Een kleine valpartij is er de oorzaak van en ook de las is wat beschadigd. “Ik heb hem stil gezet en heb de rechter tank overgegoten naar de andere drie. Dat vergt wat tijd. Onderwijl kwam Frans voorbij, maar die ging door en heeft me misschien verkeerd begrepen. Voor de rest ging het prima, maar door dat oponthoud ben ik wel wat tijd verloren. Ook mijn uitlaat heeft een deukje opgelopen, maar is bij de achterdemper en heeft geen gevolgen voor het vermogen. Morgen hebben we nog één lange dag te gaan door Guinea en daarna is het richting Tambacounda. Als we daar zijn moet je je hoofd er goed bij houden, want dat gevoel om Dakar binnen te rijden is een onbeschrijfelijk gevoel”, klinkt het uit de mond van een vermoeide Henk.
Door deze actie van Henk (31e vandaag) weet hij de schade in het algemeen klassement te beperken tot een verlies van slechts 3 plekjes en staat op een 15 positie.
|
|
|
| Frans komt binnen met ontvelde voet
|
Nee, niks ernstigs, maar wel vervelend. Enkele etappen terug heeft de Yamaha een lek in de rechter tank opgelopen. De voet van Frans was aanzienlijk verbrand en van de medische dienst heeft hij een goedwerkend smeerseltje gekregen. De pijn werd er door verzacht, maar bij het uittrekken van de laars en de sokken bleef de oude huid in de sok achter als een slang die de oude huid afwerpt.
“Ik heb vandaag eigenlijk heel rustig gereden. Alles ging goed, zowel het navigeren als het rijden op zich. Ik heb zeker niet aanvallend gereden, omdat ik zeker in Dakar wil aankomen. Opnieuw is mijn tank lek. De las rond de ophanging is wat opengescheurd en we gaan proberen of Loctite het gat kan dichten. Aan de motor moet veel gebeuren, maar dat is normaal in deze zwaarste rally ter wereld. Opnieuw heb ik een platte uitlaat, waardoor het motorvermogen is afgenomen. De oorzaak ervan ligt in de carbon onderplaat. Als je op stenen komt veert die in en drukt de uitlaat plat, maar veert ook weer uit. Je zit dan wel met een dichte uitlaat. Het lijkt erop of de probleempjes herhaald worden.
Morgen hebben we geen assistentie. Dus moet de motor zo goed mogelijk zijn. Bou Bou, mijn monteur, zegt dat ik Dakar er zeker mee kan halen, maar dan zal ik mij niet aanvallend moeten gedragen. Het zij zo” , laat Frans diplomatiek weten . Toch presteerde Frans het om vandaag als 15e binnen te komen, waardoor hij opklimt naar een 35e plaats in het algemeen klassement.
|
|
|
| René van de Rest
|
Het zit de Nederlanders in het bloed: uitzwermen over de wereld en als haantje de voorste handel doen en markante posities innemen. Mede daarom zijn de bezitters van het diploma van de Hogere Hotelschool veel gevraagd om als manager bij grote hotelketens in dienst te komen en tot in alle uithoeken hun kunde te tonen.
Zo kwamen we in Bamako ook René van de Rest tegen. Hij is traditiegetrouw de piloot van de LX-GHI, een tweemotorige ugly bovendekker, die de TV regie van het enen bivak naar het andere vervoert. Het model is dat van een grote ronde potvis, waarvan je denk dat het nimmer door de lucht kan drijven. Zo’n 20 meter lang en 4 meter hoog met twee verticaal geplaatste achtervleugels, brengt René de bemanning en equipage binnen 100 meter van de grond en verdwijnt langzaam naar de horizon om binnen enkele uren de vaststaande opstelling voor de TV uitzendingen te realiseren.
|
|
|
| Art of Afrika
|
Het was ons vooraf reeds bekend gemaakt: in Bamako zullen vele Afrikaanse kooplui staan met hun kunstnijverheidsproducten langs de lange en hoge muur, die rond het vliegveld is opgetrokken. En inderdaad, tientallen diepzwarte mensen hadden hun veelal ebbenhouten en zilveren producten uitnodigend uitgestald. Onder een dikke laag stof – maar dat heeft wel iets van authenticiteit - worden bij het starten van het verkoopgesprek een hoge prijs gevraagd. Standaard komt men uit op ongeveer een kwart van de aanvankelijke vraagprijs.
Als u er nog eens komt (maar wat heb je er buiten Le Dakar te zoeken?) weet u hoe te handelen.
|
|
|
| Gebrek aan T shirts
|
| Gisteravond laat luidde het uur voor Ewout. Graag wilde hij gebruik gaan maken van de emmerdouche, maar liep daarbij op tegen het feit dat hij geen T-shirts meer had. Nu moeten we wel zeggen dat de blauwe SRA-shirts zeer in trek zijn en bij het douchen aan de plaatselijke bevolking worden verstrekt en je er dus bij dagelijks douchen snel doorheen bent. Bij Ewout is dat niet het geval. Een monteur heeft nu eenmaal smeriger werk dan een helping hand. Maar wat is ‘smerig’ in Le Dakar? |
|
|
| Dure plaatjes
|
Duizenden lettertjes worden getypt en tientallen foto’s worden dagelijks verzonden naar alle uithoeken van de wereld. Tussentijds wordt vaak balans opgemaakt van de kosten. Zo ook vanmiddag door Natascha Kayser van het Algemeen Dagblad. Ze vroeg zich af waar het bedrag van € 700,00 vandaag kwam. Even later werd dat duidelijk: er waren 4 foto’s van de Kamazzen doorgezonden. Wellicht dat u één ervan in Nederland in het AD heeft zien staan. Bedenk dan dat alleen het doorzenden van die foto een behoorlijk bedrag heeft gekost.
Hetzelfde geldt ook voor de TV beelden. Velen van u denken dat deze gratis de huiskamer binnenrollen. Niks daarvan. We hebben te maken met een commerciële omroep en daarom moet de TV Toko commercieel gerund worden. Bedenk dat iedere minuut € 1370, 00 excl btw kost en door de deelnemers wordt betaald. De TV kosten maken een substantieel deel uit van de totale Dakar kosten voor een deelnemer.
Geen TV, geen sponsoren en geen sponsoren, geen Dakar.
|
|
|
| Frank van den Heuvel en Mirjam synchroon
|
Het is bloedheet in het perscentrum en de vier Nederlandse journalisten zitten met zweet in de handen en zweet voor het hoofd en zweet overal de achtergrondverhalen ‘op de plank te leggen’. Frank van Heuvelen heeft besloten van Mirjam een achtergrond verhaal te maken voor het Eindhovens Dagblad. In zijn boek staat het verhaal al in steekwoorden opgeschreven. In de komende uren nog even in de laptop inkloppen en het verhaal kan door.
Tussen door wordt regelmatig door de organisatie digitale informatie verstrekt en kijkt men op www.dakar.com. Frank constateerde dat Mirjam nog niet bij CP2 , het einde van de proef, was binnengekomen. Dat betekende dat het verhaal niet relevant meer zou zijn. Immers, over uitvallers schrijf je niet, of de dood moet in het spel zijn.
Naar mate het langer duurt dat Mirjam niet door is beginnen de vingers trager te kloppen. Frank vraagt zich af of hij het verhaal wel of niet moet afmaken. Bij de zoveelste poging om de stand van zaken te bezien komt de verlossende mededeling: Mirjam is er. Weliswaar als laatste, maar wat zou ? Eén dezer dagen zal het verhaal over Mirjam in het Eindhovens Dagblad te lezen zijn.
|
|
|
| Goede soldaten moeten goed eten
|
De organisatie in het bivak is even eenvoudig als efficiënt. In de nabijheid van het vliegveld is vooraf een tentenkamp geplaatst in de vorm van een hoefijzer. Op de grond van ‘de benen van het ijzer’ liggen tapijten op het zand en op het dwarse tussen stuk staan twee lange tafels waarop om 18.00 uur vanaf twee zijden zich een rij opstelt om langs het buffet te lopen.
Het buffet is van dag tot dag variabel en is Frans samengesteld. Dit houdt in dat er altijd ver gebakken kleine stokbroodjes zijn met een tussendoortje en een dessert. Op een digitale krant wordt de samenstelling van het menu aangegeven. Voor wie van pasta houdt kan bij het ontbijt en het diner aan z’n trekken komen.
Om de andere dag staat er een aparte tafel met steeds variërende soepen. Als de rijders, monteurs, assistentie gebruik van het diner willen maken is het eerste gereedschap een plateau, daarna langs de bak met wegwerpbestek en daarna langs de keuzetafel. Opvallend is de vriendelijkheid, waarmee de Franse dames je te woord staan en – op jouw verzoek – meer opscheppen dan het gemiddelde. Alle ingrediënten worden bereidt in twee grote trailers achter het bivak en het vlees wordt als in een bistrokeuken in Nederland voor je neus gebraden en kan je zelfs aangeven of je medium of welldone wilt hebben.
Als je denkt een goede maaltijd samengesteld te hebben vlij je je op de dikke tapijten en ga je als in het Romeinse verleden in horizontale positie liggen genieten. Na afloop breng je het leeggegeten tableau op een speciale tafel en deponeer je het afval in gereedstaande witte plastic zakken.
Locale ingehuurde medewerkers verzorgen de afvoer en er hoeft geen Smink aan te pas te komen.
De hele dag (maar ook nacht) door kan je onbeperkt koffie en thee nemen. Los van de vele flessen mineraal water en andere frisdranken.
Kortom de organisatie (ASO) brengt het principe, dat je goede soldaten goed te eten moet geven, dagelijks in de praktijk.
|
|
|
| Digitale snelweg
|
Gisteren ontvingen we een berichtje van Dirk Jan met de vraag of we hem terug wilden bellen. Dat hadden we die dag eerder natuurlijk al gedaan, maar via de GSM blijkt kontakt met Nederland onmogelijk (Overigens de Vodafoonmensen kunnen gewoon bellen). Onze satelliet-telefoon stond zonder ‘benzine’ en bracht Ewout even uitkomst. In een directe lijn via Vodafoon sprak hij met Dirk Jan. De reis naar huis was voortreffelijk gegaan met een uitmuntende service van ASO. Op het moment dat Ewout belde zaten Arjan Brouwer en Wouter Boonen op ziekenbezoek bij hem. Niet allen om te kijken hoe het met hem ging maar meer om hem te complimenten met het feit dat hij zo ver in deze zware rally was gekomen.
Nu wordt u door ASO bijna met de snelheid van het licht op de hoogte gesteld en bent u vele malen eerder op de hoogte dan wij hier in het hete hart. Vanochtend ontvingen we een interessant bericht:
Via de interne communicatie werd gemeld dat twee motoren Kayes, het bivak van de 11e etappe, niet gehaald hebben. Eén ervan zou Dirk Jan Franken zijn. We hebben het nagekeken en nagevraagd. Inderdaad Dirk Jan Franken heeft Kayes niet gehaald. Die was vierdagen geleden naar Nederland afgereisd, heeft al lekker thuis geslapen en zit vandaag in het ziekenhuis. Zo zie je maar hoe snelheid en traagheid naast elkaar vanuit eenzelfde evenement kunnen voortbestaan.
|
|
|
| Een feestelijke dag
|
| De eerste deelnemer van het Holland Yamaha Team moest om 06.21 uur aan de start staan. Anderhalf uur daarvoor was reveille. Het bekende ochtendritueel gaat zich dan voltrekken. Tijd om Peter 2 te feliciteren is er niet. Bovendien ligt hij nog te slapen, omdat het vannacht toch weer half twee was toen hij z’n matje ging opzoeken. Normaal komen de kinderen bij een jarige rond het bed staan. Nu moet hij ongetwijfeld het sonore gebrom van de vier vertrekkende Yamaha’s hebben gehoord. |
|
|
| Laatste nieuws van Henk
|
Vanavond in het bivak is besloten dat Henk zijn gereviseerd reserveblok gaat zetten. Dat heeft te maken met de etappe van overmorgen van Bamako naar Labe. De rijders gaan dan door Senegal naar Labe, maar de assistentie steekt een behoorlijk stuk af en gaat naar Tambacounda in Senegal. De twaalfde etappe is een zgn. marathon etappe zonder assistentie. De rijders mogen dan zelf wat sleutelen met het gereedschap en de spullen die ze in het kistje in het vliegtuig hebben staan.
Morgen kan daarom getest worden of het reserveblok aan de verwachtingen voldoet.
|
|
|
| Gesprek van de avond
|
Zowel de assistentie als de rijders waren relatief vroeg in het bivak. Met name de chauffeurs van de twee voertuigen zien eruit alsof ze in één rit rond de wereld zijn gereden en daarbij uitsluitend stoffige zandpaden hebben mogen benutten. De baarden zijn tien dagen in het wild doorgegroeid en de douches sorteren weinig of geen resultaat. Als ze op dit moment de achterdeur van hun ouderlijke woning zouden binnenstappen, werden ze per kerende post weer retour gezonden en ze zouden binnen het Taliban-regime niet opvallen. In dit gezelschap zat Frans vanavond te doseren:
“Ik heb als stuntman aan een paar films meegewerkt. Met name bij de valpartijen met motoren moet je goed opletten. De regisseur weet precies wat hij wil en jij moet het uitvoeren. Je moet een beetje tegennatuurlijk vallen en dan maar hopen op je beste bescherming,” vertelt de tricky-meester. “Dan moeten ze mij in het vervolg maar nemen, want ik ben gisteren wel veertig keer tegennatuurlijk gevallen,” was het laconieke commentaar van Mirjam.
Even later komt er nog een aardige van Mirjam: ”Zelf heb ik ook een Yamaha crosser. Ieder jaar weer een nieuwe. Een tijd geleden vroeg iemand mij of ik wel regelmatig filters verving. Jazeker, zei ik, na iedere wedstrijd. Maar hoezo filters? Zitten er dan meerdere in? Ik heb nooit geweten dat er ook een oliefilter in zat. Die had ik al sinds een jaar niet vervangen. Hoe bedoel je betrouwbaar? It’s a Yamaha, obviously.”
|
|
|
| Morgen de 11e Peter 2 verjaart
|
Afgelopen jaar was het ook al zo dat Peter Nieuwenburg (alias Peter 2) zijn verjaardag in de woestijn vierde. Morgen zal dat weer het geval zijn. Misschien dat het aardig is als u via deze website een felicitatie in het gastenboek plaatst. Natuurlijk zullen we hem de hand drukken. Niet te lang, want er is veel werk aan de winkel.
Peter, alvast gefeliciteerd!
|
|
|
| Jaloerse ogen
|
Wie vooraf gezegd had dat het Yamaha Holland Team op de tiende etappe nog 80% van de deelnemers in de strijd zou hebben, had men voor gek verklaard. Toch is het zo en het had maar een haartje gescheeld of de 80% was 100% geweest.
In het bivak oogst het team (zowel rijders als assistentie) volop bewondering. Andere gedegen teams hebben 100% uitval en aanvaarden dat gelaten als de onberekenbaarheid van de woestijn.
De individuele kwaliteit van ieder lid draagt daartoe bij. Neem nou Henk, die bekend staat als een betrouwbare rijder. Voeg daarbij ook nog z’n nauwgezette voorbereiding en z’n sluwe (in positieve zin bedoelde) manier van rijden. Gisteren nog gebeurde het op enig moment, toen een waypoint gezocht moest worden, dat 12 rijders als een kudde met elkaar rechtsaf gingen en Henk als enige linksaf. Fout dus, zou je denken. Niks daarvan. Henk trok z’n eigen route, die uiteindelijk de goede bleek te zijn.
Wat te denken van Frans. De verwachtingen waren hoog gespannen en Frans had zelfs een zeer deskundige eigen monteur in het Yamaha Holland Team ingebracht. Maar meer pech dan Frans kan je niet verzamelen. Niet de rijkwaliteit, niet de navigatie, niet de fysiek, maar domme pech in de techniek liet hem meerdere malen in de steek. Verbluffend is het te zien hoe deze Nederlandse Belg telkens weer als een Phoenix uit het stof herrijst, zichzelf weer onder de arm pakt en met alle mogelijke middelen Dakar zal gaan halen.
Eerder hebben we al aangegeven dat Marcel meer en meer in de rally groeit. Wanneer als okay blijft (maar wat is zekerheid in Le Dakar?) zou hij in de laatste etappe kunnen vlammen. Op dit moment is alles daarop gericht.
En dan Polletje. Meer dan volle waardering oogst zij van een ieder hier en van tienduizenden in Nederland. Wat een meid! Wat een nuchterheid! Wat een grote klasse! In een dag of tien heeft zij zich in de kijker gereden van de internationale motorsportwereld. Op dit moment staat ze tweede in de damescompetitie en ziet het er voor haar heel positief uit. “Ik ben vandaag (gisteren) vaak gevallen. Niet dat ik boven mijn kunnen rijd, maar soms zakte het voorwiel van mijn Yamaha zomaar tot aan de assen in het zand. Dan moet je ervan af om hem eruit te trekken. En dat een keer of vijftig per dag. Voorlopig hoef ik niet naar de sportschool,” laat Mirjam weten.
Ja, jaloerse ogen zijn er genoeg in het bivak.
|
|
|
| Marcel, de verrassing
|
Onbevooroordeeld begon hij aan zijn eerste Dakar en hij dreigde reeds in Europa te sneuvelen. Een beginnersfout met materiële schade als gevolg noopte hem bijna al na twee dagen huiswaarts te keren. Op het nippertje redde hij het om de boot te halen. Daarna kwam er nog een waarschuwing van een stevige crash. Kennelijk heeft hij die nodig gehad om in het goede ritme te geraken. Gisteravond kwam hij kort na Henk en Frans binnen. “Vandaag ben ik voornamelijk met Frans opgereden. Die kan prachtig navigeren en dat is mijn sterkste kant niet. Ik loods een beetje met hem mee en mede door hem sta ik op de plaats waar in nu sta. Overigens hij ook door mij, want je weet nog wel dat ik hem aan mijn touwtje heb gehad,” aldus Marcel, die zich niet uitgeleefd gedraagt.
“Nee, ik had vooraf niet durven denken dat ik zover zou komen. Morgen komt Dakar echt in zicht en ik zal me behoorlijk in moeten houden. Ik realiseer me dat beter dan bij de start. Niet onbezonnen, maar gecontroleerd rijden wordt het motto. Misschien dat ik aan het Lac Rose kan laten zien wat ik waard ben. Je weet, crossen is mijn specialiteit en ik zal de Yamaha behoorlijk de sporen geven,” glinstert Marcel, terwijl hij een stokbroodje staat weg te werken.
Gisteravond bij binnenkomst is een ander motorblok gezet bij Marcel. In de vroege ochtenduren is het achtergebleven blok van Peter Stijkel overgeheveld naar het frame van Marcel. Nu maar hopen dat Marcel zich niet laat verleiden om van dit blok te veel te vergen.
|
|
|
| Euromaster de bandenman
|
Sinds jaar en dag is Euromaster al hoofdsponsor van Le Dakar. Niet alleen in financiële zin, maar ook in praktisch ondersteunende zin. Dicht naast de ingang hebben ze in ieder bivak een servicepunt ingericht en daar kan iedere deelnemer wielen en banden brengen. De service bestaat er dan uit dat snel en gratis de oude banden van de velgen worden gehaald en nieuwe banden erom worden gelegd. De service duurt meestal één uur, waarna de nieuwe velgen en banden kunnen worden afgehaald.
We hopen maar dat Euromaster nog jarenlang het belang van ondersteuning van Le Dakar blijft inzien.
|
|
|
| Helping hands
|
Gouden kerels zijn het: de mannen van het onderhoud. En een speciale plek daarin nemen de helping hands Peter Merceij en Jaap van den Brandhof in. Zij zijn waardevol in het doen van kluszaken als tenten opzetten, water halen, banden brengen en halen bij Euromaster, tafels neerzetten en schoonmaken, gereedschap schoonmaken… Kortom, allerlei zaken die een goed geolied team nodig heeft om goed te kunnen functioneren. Daarnaast is Peter M. ook nog eens captain van de Mitsubishi en samen met Jaap loodst hij de assistentiejeep van bivak naar bivak.
|
|
|
| De godin van de nacht
|
Ze had het eigenlijk al een beetje voorspeld. “Ik zie tegen vandaag op. Niet alleen omdat het een heel lange etappe is, maar het zit er dik in dat ik in het donker zal finishen. Ofschoon ik het nog nooit heb gedaan, weet ik nu al dat ik het niet prettig zal vinden,” liet Mirjam aan het ontbijt gisteren weten.
De speculaties bleven niet van de lucht. De één verwachtte haar om acht uur, de ander om tien uur en uiteindelijk werd het half één. En zoals gebruikelijk met een verhaal. “Aan de motor zitten veel brokken. Mijn Sentinel (het apparaat dat inhalers aankondigt) kan ik niet meer uitzetten. Kijk voor de rest zelf maar,” meldde ze Ewout direct na binnenkomst. Onno en Patrick van RTL7 hadden een uitstekende timing, want net voordat Mirjam binnenkwam waren zij er ook. Heet van de naald werd er gefilmd. “Even wachten jongens. Eerst even mijn petje van Van Dijk op en dan wil ik pas wat zeggen,” dirigeert de godin van de nacht.
Ofschoon ook Mirjam een vrouw van vlees en bloed is, heeft ze ogenschijnlijk alles onder controle voor zichzelf. Ze zeurt niet, heeft geen ongebreidelde kritiek, staat ’s ochtend als eerste naast het matje en is de nuchterheid zelve als het om de media gaat. “Ik ga alles pas verwerken als ik een paar weken thuis ben. ’s Avonds lig ik op mijn matje en dan overdenk ik eerst de afgelopen dag en daarna de komende dag.” Dat klopt ook wel, want als ze eenmaal in haar tentje ligt komt ze er standaard ten minste nog één keer uit om te vragen of Ewout wel denkt aan aftanken en hoe laat nu definitief de start is. Als alles verwerkt is valt de godin van de nacht als een jong hondje in slaap.
|
|
|
| Een bijzondere douche in Kayes (Mali)
|
Niet dat het voor u van belang is, maar in Kayes in Mali heeft men de oplossing tegen overmatig watergebruik bij het douchen gevonden. Het douchegebouw is opgetrokken uit schuttingplaten van één bij twee meter en bestaat uit een soort gevlochten bamboestengels. Wanneer men wil douchen, staat er een emmer met water klaar en zodra men de afgeschoten ruimte, met een naar achteren aflopende vlakke vloer, is binnengetreden, wordt de ruimte afgesloten met eenzelfde paneel. Dit gebeurt door een groepje Malinezen dat voor deze actie is ingehuurd. Op de vloer staat een emmer met water en verder is het zelf behelpen. Letterlijk terug naar de natuur en geen overtollig watergebruik.
|
|
|
| Zware dag voor de assistentie
|
In tegenstelling tot de leden van het Yamaha Holland Team heeft de Smink-assistentie het vandaag zwaar. In totaal staat voor het afleggen van de assistentieroute tussen de tien en twaalf uur, maar dan mag er helemaal niks misgaan. Komt men met wat pech te staan of vast te zitten op de route, dan kan dat zo maar een paar uur schelen.
Gisteravond laat heeft Frans het totale team aan de Nederlandse bevolking voorgesteld op verzoek van Allard Kalff. Dat was misschien wel nodig ook, want van deze jongens hoor je niet zo veel, maar ze leveren stuk voor stuk meer dan fantastisch werk. Onversaagd en zonder morren werpen zij zich bij binnenkomst letterlijk op de motor en vervangen en repareren wat nodig is.
Het kunstlicht gaat uit als de motoren klaar staan en soms gaat het kunstlicht over in het daglicht. Slapen doe je in de auto. Als je dat kunt. En anders maar niet.
|
|
|
| Henk de held
|
Gisteravond laat gebeurde het geheel onverwacht in het bivak. Terwijl een ieder zat te wachten op de binnenkomst van Mirjam, kwam de cameraploeg van RTL7 nog even langs. Henk werd uitbundig geïnterviewd en moest tekst en uitleg geven over zijn ervaringen van die dag. Henk heeft gisteren goede zaken kunnen doen, omdat hij tot op een haar in de top tien stond in het algemeen klassement. Op enig moment haalde Allard Kalff de oranje rozet uit z’n achterzak en probeerde die Henk op te spelden. De donkerbruine ogen schitterden in het nachtelijke kunstlicht en Henk is vandaag van start gegaan met de rozet op zijn motor.
Het zal vandaag geen pleziertocht worden, want de route is voor de motoren geneutraliseerd. Dit houdt in dat weliswaar de route wordt gereden, maar geen tijd wordt geklokt. Vanochtend om half negen vertrokken alle motorrijders in een lange karavaan op volgorde van binnenkomst van gisteren. In totaal mag men er tien uur over doen, maar te verwachten is dat men die tijd niet zal gebruiken.
|
|
|
| Etappe 10 geneutraliseerd voor de motoren
|
De etappe van vandaag is voor de motorrijders geneutraliseerd. Dit betekent dat zij de rit van vandaag niet op tijd hoeven te rijden. Hiertoe heeft de organisatie besloten na overleg met de teams, de rijders en de overige betrokkenen bij de rally. Het neutraliseren van de etappe is bedoeld als eerbetoon aan de gisteren verongelukte Andy Caldecott.
De etappe van vandaag gaat wel door voor de auto's en trucks. Zij rijden vandaag in totaal 333 kilometer, waarvan 283 kilometer bestaat uit special. De route gaat van Kiffa naar Kayes.
Zo verlaten we langzaam maar zeker Mauritanië en reizen we door naar Mali. Het landschap zal duidelijk veranderen. Het fijne duinzand maakt langzaam maar zeker plaats voor meer vegetatie. Smalle paden, soms tussen flinke bossages door, leiden de deelnemers over de savanne. Het wordt daarbij oppassen geblazen voor overstekend wild. Het zal niet de eerste keer zijn dat deelnemers oog in oog komen te staan met overstekende apen, kamelen en wie weet wat nog meer.
Mali staat garant voor prachtige plaatjes en mooie verhalen. Vanavond dus toch weer even inschakelen op RTL 7! |
|
|
| Twee jongens zijn binnen, de derde komt eraan
|
Om half negen plaatselijke tijd (half tien in Holland) zijn de eerste twee Nederlanders binnengekomen. Frans als eerste en kort daarachter Henk. ”Wat een zware etappe. Ik heb bijna 14 uur op de motor gezeten. We zaten kort achter het ongeval met Caldecott. Tragisch om dat opnieuw weer mee te maken. Meoni heb ik afgelopen jaar ook zo zien liggen,” is een eerste reactie van Frans.
Ook Henk is zichtbaar aangeslagen. Moe en onder de indruk trekt hij zijn wedstrijdjas uit. “Met het mannetje is het goed, met de motor ook. Maar ik heb een verschrikkelijke honger. Ik ga direct eten en daarna meteen rusten. Morgen wordt opnieuw pittig,” meldt Henk terwijl hij een flesje Extran wegwerkt.
Het pittigst wordt het morgen voor de assistentie. Die zullen tenminste 12 uren moeten rijden om voor het donker in het bivak te komen.
De eerste motorrijder vertrekt om half tien en de snelste komt om 13.45 uur aan. Dan zal de assistentie er nog niet zijn, want die wordt veel later verwacht.
Dit late avonduur is dikke pech voor Mirjam. Op dit moment is ze nog niet gefinisht. Voor eenieder is het dus gewoon afwachten. Terwijl de andere motoren worden geserviced, is inmiddels ook Marcel van Drunen aan zijn laatste meters voor het bivak bezig. Met een 28e plaats levert hij vandaag weer een geweldige prestatie en klimt in het algemeen klassement naar een 44e positie.
Frans Verhoeven staat nu 35e en Henk Knuiman zit met een 12e plaats dicht tegen de top tien aan.
|
|
|
| Journalistieke hulp voor Mirjam
|
De ASO-organisatie stelt persleden in de gelegenheid om een dagtocht met de helikopter mee te maken. Vandaag was de beurt aan Natascha Kayser van het Algemeen Dagblad. En dat was maar goed ook, want toen Natascha in the middle of nowhere stond, was Mirjam daar wat in de problemen. Ze had veel last van haar pols en kon nauwelijks haar handschoen meer aankrijgen. Bovendien was het benzineslangetje van een aansluiting afgeschoten en zelf kon ze die er niet meer opkrijgen. Laat nou Natascha een scherp mesje op zak hebben en zij heeft ’t klusje voor Mirjam geklaard.
Op dit moment is Mirjam onderweg naar de finish en kan morgen wat uitslapen. Of dat voldoende zal zijn, is de vraag. Natascha wist te melden dat ze er goed doorheen zat en het laatste stuk (van een uurtje of drie) zal ze in het donker moeten rijden.
Als u dit bericht leest, rijdt Mirjam misschien nog in de woestijn. Er zal dan snel service geleverd moeten worden, want de Smink-assistentie vertrekt morgenochtend in alle vroegte.
|
|
|
| De digitale snelweg
|
De romantiek – zo die ooit heeft bestaan – van Le Dakar is een beetje zoek. Wij zitten hier in de woestijn bij een temperatuur van ongeveer 37 graden uit te drogen en proberen informatie te krijgen van de organisatie wat de stand van sommige zaken is.
Het is frustrerend (zeker voor mijn collega-journalisten van de grote kranten) dat jullie eerder, meer en nauwgezetter informatie krijgen dan wij hier in de droogte. Het zij zo.
Het is daarom goed te merken dat ‘onze meelevers in Nederland’ minder of geen gebruik meer maken van de mobiele telefoons van de monteurs en andere assistentieleden. Dank daarvoor.
|
|
|
| Mauritanië 24x zo groot als Nederland
|
Toch wonen er maar een kleine drie miljoen inwoners in deze dorre, droge en desolate woestenij. Als je door de steden rijdt, geeft dit bijna een beeld van totale ontreddering. Als we door de hoofdstad Nouakchott rijden is daar een ondefinieerbare bedrijvigheid. Er is marktdag en samen met Peter Stijkel, die op het punt stond om huiswaarts te keren, hebben we een taxichauffeur weten over te halen om ons de haven te laten zien.
Op enig moment raakten we in een file, waarin zich een dikke fluitende agent bevond, die de Gordiaanse kluwen probeerde te ontwaren.
De poging mislukte en de man met het rode hoofd (vanwege het fluiten) besloot er tussenuit te stappen. Bijna klimmende over de sloopmotorkappen bereikte hij de zijlijn. En zie wat gebeurt: met een minuut of wat was de kluwen opgelost. Toen de politieman dit zag, besloot hij het verkeer weer te gaan regelen en zie wat gebeurt: binnen enkele minuten was het weer een Gordiaanse knoop. Dit spel kan zich op deze manier de hele dag herhalen. Werk aan de winkel.
Even verderop worden we aangehouden en er steekt een politiehoofd door het raam, waarin geen raam meer zat. De chauffeur in de soepjurk met tulband legt uit dat we buitenlanders zijn. Alsof hij dat niet zag.
Z’n pet naar achteren schuivend kwamen de woorden eruit, die we hadden verwacht: ”Cadeau, cadeau.” We hebben hem uitgelegd dat Sinterklaas voorbij is. Of hij het heeft begrepen weten we niet.
In Mauritanië krijg je een veilig gevoel. Overal staan ‘soldaten’ in de vreemdste uniformen. Er is ook geen structuur in de rangen te ontdekken. Misschien dat het allemaal nog gestructureerd moet worden na de laatst gehouden staatsgreep. Laten we hopen dat een ieder zijn opdracht weet en zich eraan houdt. Eén van de journalisten stelde ons gerust: ”Maak je geen zorgen. Ze hebben weliswaar geweren, maar geen geld om kogels te kopen.” Dat zou wel eens waar kunnen zijn want we zagen (en hoorden) de kolf van een kalashnikov gebruiken bij het tot de orde roepen van iemand, die de grens van burgerlijke ongehoorzaamheid probeerde te ontdekken.
|
|
|
| Run op toiletten en douches
|
In sommige bivakken zijn provisorisch toiletten en douches gemaakt. Dat is gedaan door ‘vaklieden’, die in het kader van herscholing een nieuw vak hebben moeten leren, maar daartoe weinig gemotiveerd waren. Althans, als je de kwaliteit ervan beziet. Het begint met het graven van een groot vierkant gat dat gaat dienen als open opvang voor poepjes, plasjes en afvalwater.
In een L-vorm wordt een rij toiletten getimmerd van een soort ruwe panlatten met als tussenwanden triplex van de dunste en slechtste kwaliteit.
De deuren worden gemaakt van – hoe kan het anders – ruwe panlatten en nog dunner triplex van een nog slechter kwaliteit. Rond de deuren is een kiertje gelaten van ongeveer één centimeter (soms twee). Op die manier kan je letterlijk zien of het toilet of de douche bezet zijn.
Als je de privacy van de gebruiker wilt respecteren, kun je ook kijken naar het gebogen spijkertje aan de buitenzijde. Dat wordt voor de deur gebogen, zodat hij niet in één keer met een wind uit het ‘kozijn’ slaat.
In de vloer van de toiletten is een oud Frans hurktoilet geplaatst. Soms met cement, maar soms ook met leem. Na een uur of wat zit er te veel en te verschillend papier in de afvoer en raakt deze verstopt. Op dat moment raakt een toilet buiten gebruik en vliegen alle uitwerpselenstromen onder de deur door naar buiten.
Ditzelfde ritueel geldt ook een beetje voor de douches. Ook daar worden zaken gebruikt die we in Nederland niet in de douche gebruiken. We hebben het sterke vermoeden dat sommigen de handgeschreven aanduiding op het triplex door elkaar halen en er letterlijk een zooitje van maken.
Het is daarom belangrijk om als één van de eersten bij de douches en de toiletten te zijn om fatsoenlijk de dagelijkse behoeften af te werken.
Hoe men in de woestijn aan water komt? Nou gewoon, je legt een heel grote camelbag op de grond met duizenden liters water. Dat wordt vanzelf een beetje verwarmd en dan langzaam uit de zak gepompt om te dienen als spoelwater voor het lijf of het toilet. Of door elkaar.
|
|
| | | |
