Het
circuit van Estoril onder de rook van Lissabon is een uitgelezen
plek om het hele Dakarcircus te huisvesten en op 1 januari
2006 van start te laten gaan.
De Portugezen zijn ook maar wat blij dat de nieuwe Dakar
Director, Etiennen Levigne, vertrouwen heeft in de plaatselijke
organisatie heeft gesteld. Zij weten als geen ander dat
een dergelijk groot evenement veel traffic – en dus
Euro’s – met zich meebrengt. Goed voor de stad
en dus ook voor de inwoners van de hoofdstad.
Men is een beetje aan het organiseren van grote evenementen
gewend, want enkele jaren geleden vond er nog het Europees
kampioenschap voetbal plaats..
De stad
heeft een rijke culturele historie en veel gemeen met ons
Hollanders. Portugal kenmerkt zich door een lange kustlijn
en vele Portugezen hebben – evenals wij - een verwantschap
me het water en barsten van de ondernemingsdrang. De openheid
naar het water nodigde in het verleden uit om de wereldzeeën
te bevaren en op diverse verre locaties de Portugese vlag
te planten.
Columbus ontving eeuwige roem door in 1792 Amerika te ontdekken
en en passant op diverse kleine Caribische eilandjes de
Portugese cultuur ‘op te dringen’.
Meerdere
malen heeft deze flamboyante stad aan het begin gestaan
van een grote uittocht. Op 1 januari 2006 zal het Le Dakar
2006 zijn.
Enkele
‘specials’ vinden plaats op het Iberisch schiereiland.
Daarna maken de deelnemers vanuit Gibraltar de korte oversteek
naar the ‘Gateway to Africa’, Marokko.. Traditioneel,
zoals in bijna alle voorgaande Dakars. Toch is ongeveer
75% van de etappes nieuw in Marokko. De verraderlijke stenen
van het Atlas gebergte zullen veel deelnemers parten gaan
spelen en het uiterste van mens en machine vergen. Afgelopen
jaar was er hier en daar nog enige verkoeling (zie foto).
Dit jaar zal het anders zijn.
Voor
veel deelnemers begint Le Dakar hier wanneer ‘het
point of no return’ wordt gepasseerd. Als men bij
de provisorische (maar strenge) grenspost door een mijnenveld
wordt geloodst komt men in een gebied dat de naam ‘
middle of nowhere’ met recht draagt. De woestijn slaat
meedogenloos toe en zal kaf van het koren langzaam maar
zeker gaan scheiden.
Toch staat Mauretanië samen met Mali bijna ieder jaar
op het menu van de organisatie. En terecht, want dit is
het echte ‘Dakarwerk’
Dwars
door de Sahel gaat de route. Nu op weg naar Mali, een vrij
onbekend land met een grote variëteit aan vegetatie.
Een ruim contrast tussen woestijn en tropische jungle stelt
hoge eisen aan het fysiek van de deelnemers. Voorspelbaar
is dat velen met navigatieproblemen te kampen krijgen.
Mali is tot nu toe 20 maal opgenomen in de 27 jarige historie
van Le Dakar.
In
dit land treft men een uniek landschap aan, bewoond door
allervriendelijkste mensen. Guinea is een relatief klein
land met ruim 245.000 km2 en een totaal van ruim 7 miljoen
inwoners.
Zowel de bevolking van Guinea als de deelnemers van Le Dakar
scheppen er genoegen in dat het land na langere afwezigheid
weer in de Dakar-route is opgenomen. Vriendelijkheid alom.
Aan
de finish in Dakar rollen evenveel tranen als tijdens de
hele rally. Dit is waarvoor men het doet: gebroken en gekweld
op het podium staan. Maar wel met een zware plaquette stevig
in de knuisten
De laatste etappe langs het strand van het veel geprezen
Lac Rose is één ware zegetocht. Familieleden,
sponsoren en vrienden worden met vliegtuigen vol naar dit
historische moment gevlogen.
Het is je vooraf verteld, maar nu weet je het zeker: Het
Dakar-virus zal je lijf niet meer verlaten. Vanaf nu zal
je wereld er anders uitzien.
Velen
gaan ervan uit dat, deelnemers, die in Dakar aankomen door
een rose bril naar het meer kijken. Niets is minder waar
dan dat.
